Drewniana elewacja: Walczyć z szarzeniem czy pokochać patynę?

Dlaczego drewno zaczyna szarzeć i jak zmienia się drewniana elewacja pod wpływem warunków atmosferycznych?

Zmiana koloru drewna na elewacji jest wynikiem fotodegradacji ligniny zachodzącej w zewnętrznej warstwie deski. Promieniowanie UV powoduje rozpad ligniny odpowiedzialnej za spójność struktury i naturalny odcień drewna. Zdegradowana lignina ulega wypłukiwaniu przez opady atmosferyczne a na powierzchni pozostaje celuloza o barwie srebrzystej lub szarej. Proces ten dotyczy niemal wszystkich gatunków drewna pozbawionych pigmentowej ochrony i nie jest oznaką degradacji konstrukcyjnej.

Tempo szarzenia elewacji drewnianej zależy w dużym stopniu od ekspozycji budynku. Najszybciej proces ten zachodzi na ścianach południowych i zachodnich które otrzymują największą dawkę promieniowania słonecznego. Pierwsze zmiany koloru mogą być widoczne już po 3 do 6 miesiącach od montażu surowej deski. Warstwa patyny o grubości około 0,1 do 0,2 milimetra nie wpływa na parametry wytrzymałościowe drewna i pełni wyłącznie funkcję wizualną stanowiąc naturalny naskórek materiału.

Gatunki drewna elewacyjnego, które starzeją się najładniej 

Efekt wizualny szarzejącej elewacji w dużej mierze zależy od zastosowanego gatunku drewna. Nie każde drewno patynuje w sposób estetyczny i równomierny dlatego wybór surowca ma kluczowe znaczenie już na etapie projektu. W nowoczesnym budownictwie szczególnie cenione są gatunki o wysokiej gęstości i naturalnej odporności biologicznej.

Modrzew syberyjski uznawany jest za najlepszy materiał do elewacji pozostawianych bez powłok ochronnych. Dzięki gęstości na poziomie ok. 600–750 kg m³ oraz wysokiej zawartości żywic drewno to starzeje się równomiernie przybierając elegancki srebrzysto grafitowy odcień. Cedr kanadyjski wyróżnia się bardzo dobrą odpornością na wilgoć a proces jego patynowania przebiega łagodnie prowadząc do jasnego srebrnego koloru. Świerk skandynawski stanowi rozwiązanie bardziej budżetowe które również może być stosowane na elewacjach naturalnych jednak ze względu na niższą gęstość ok. 450 kg m³ wymaga większej dbałości o detale montażowe i wentylację.

Warto pamiętać że nierównomierne szarzenie elewacji jest zjawiskiem przejściowym. Miejsca osłonięte przez okapy parapety lub zadaszenia patynują wolniej co w pierwszych latach może powodować różnice kolorystyczne. Z czasem elewacja zazwyczaj wyrównuje swój odcień.

Jak zachować naturalny kolor drewna na elewacji przez lata?

Dla inwestorów którzy nie akceptują efektu patyny jedynym rozwiązaniem jest regularna konserwacja elewacji drewnianej. Kluczową rolę odgrywają preparaty zawierające pigmenty oraz filtry UV które fizycznie ograniczają dostęp promieniowania do struktury drewna. Im ciemniejszy kolor impregnatu tym wyższa skuteczność ochrony przed szarzeniem.

Oleje elewacyjne i tarasowe wnikają głęboko w drewno nie tworząc zamkniętej powłoki i pozwalają materiałowi swobodnie pracować. Ich wadą jest konieczność odnawiania średnio co 1 lub 2 lata w zależności od ekspozycji. Lazury rozpuszczalnikowe tworzą cienką warstwę ochronną która skutecznie zabezpiecza przed wodą i słońcem nawet przez 5 do 8 lat jednak ich renowacja bywa bardziej pracochłonna. Lakierobejce zapewniają najsilniejszą barierę ochronną lecz na elewacjach poddawanych zmianom wilgotności mogą pękać i łuszczyć się co wymusza kosztowne usuwanie starej powłoki.

Preparaty bezbarwne z filtrem UV oferują jedynie krótkotrwałą ochronę. Producenci najczęściej deklarują skuteczność na poziomie około 12 miesięcy po czym proces szarzenia elewacji rozpoczyna się ponownie.